Umutsuzluk tohumları

0

TDK (Türk Dil Kurumu) sözlüğüne göre, tohum; “bitkilerde döllenme sonunda yumurtacıktan oluşan ve yeni bir bitki oluşmasını sağlayan tane” olarak anlamlandırılmıştır.

Ne yetişeceğini, büyüyünce ne geleceğini, rengini, şeklini, adını ve vereceği tadın nasıl olacağını bildiğin bir ürünü, “tohum” ile toprağa hapseder, yetişme şartlarını yerine getirir, destekler, bakımlarını yapar ve bir süre beklersen aynısını alırsınız.

Elma tohumundan armut gelmesini beklemeyin yani.

Toplum ve yaşamda başka tohumlarda yer almaktadır. İnsanların iç dünyalarına, benliklerine, kişiliklerine ekilebilen zihinsel, duygusal, manevi, ruhsal tohumlar.

‘Gönül tarlası sürülmeden söz tohumu ekmek insana pek fayda sağlamayabilir.’

Hangi çiftçi toprağını sürmeden tohum eker!

Sürülmemiş sert toprağa ekilen tohum, ya rüzgarlarla savrulur ya da yağan yağmurla sökülür gider ekildiği yerden..

Her birimiz, küçükken, anne, baba ve büyüklerimizin içimize ektiği bu tohum çeşitlerinden birisi veya birkaçı ile büyürüz.

Sonra, yaşımıza göre girdiğimiz sosyal ortamlarda, eğitim ortamlarında, öğretmenlerimiz, arkadaşlarımız ile de çeşitlenen bu tohumlar, sevgi, saygı, güven, özgüven, mutluluk ve umutluluk olduğu gibi, ne yazık ki birçok ailede ve toplumda yetiştirilen, saçılan tohumlar arasında, korku, suçluluk ve umutsuzluk duyguları da bulunur.

“Cennette bulunan herkesin bir ağacı vardır. Bu ağacın adına tûbâ denir. Onlardan herhangi biri üstüne giysisini giymek istediği zaman, o ağacın yanına gider. Oraya gittikten sonra ağacın çiçekleri açılır. Bunların içinden elbise çıkar. Bu çiçekler esas olarak altı renk olup bunların her biri dahi yetmiş renge sahiptir. Bu renklerden meydana gelen elbise, ne renk ne de şekil olarak birbirlerine benzerler. O kimse, bunlardan hangisini isterse onu alır.” Abdulkadir Geylani

***

Mesela bu tohumlardan birisi de “korku tohumu”dur.

Korkma eylemi, topluma yaşatılanlarla, bireylere müdahalelerle, kültür haline dönüştüğünde, “Korku Kültürü” haline getirilmektedir.

Yani “korkmak”, adeta kültürleştirilmektedir…

Bizim toplumumuzda özellikle sıkça gözlemlenen bu durumda, herkes birinden, bir şeylerden ve hatta düşünceleri, fikirleri, eylemleri ve söylemlerinden dahi korkar.

Çocuklar, önce aileleri tarafından korkmaya alıştırılır. Öcü ile korkutulur. Polis ile korkutulur. Ceza ile korkutulur. Büyüklerden korkutulur.

Sonrasında da çocuklar, ailelerinden korkar.. Hanımlar eşlerinden korkar.. Çalışanlar, işverenlerden, itiraz etmekten, talep etmekten ve hakkını istemekten korkar..

Başarılı insanlar, başarılarından dahi korkar! Çünkü “hiçbir başarı cezasız kalmaz”…

İnsanlara birçok eylemi yaptıran da hep bu “korku”dur.

Bizim toplumumuzun oldukça fazla, derinden hissedilen baskı ve korku sonucu güdülen koyunlar gibi yaşamamaya yönelik dik duruş, güven, güç bulabilmemiz, vatandaş ve birey olarak ayakta kalabilmemiz, ancak ve ancak bu korkularımızın üzerine gidebilmemiz ile mümkün.

Mümkün ama kolay mı? Elbette ki değil!

Sonrasında yaşananlar ise bir mutsuzluk, umutsuzluk halidir. Gönlünce yaşayamayan, düşünemeyen, söyleyemeyenlerin yakalandığı bir hastalıktır “umutsuzluk”.

İşte, “umutsuzluk tohumları”nın; sıradan ve iyi niyetle, korumacı, kollayıcı gibi başlayan müdahalelerle büyüyen, filizlenen, imkânsız olmasa da sökülüp atılması vakit alan, bireyleri tatsız, tuzsuz bir yaşama sürükleyen bir tadı vardır.

Ama bu umutsuzluk tohumlarından beslenen, güçlenenler de vardır…

Umutsuzluk; çalışma, üretme, tüketme ve yaşama sevincini bitirir..

Düşünceleri anlamsız, fikirleri pervasız, eylemleri amaçsız kılar..

Bugünün muteber olanını, yarının yasaklısı olmakla korkutur..

Ölümü gösterip, sıtmaya razı etme aracıdır umutsuzluk.

***

Sadece son bir yılda ülkemizde yaşananları düşünün. 7 Haziran seçimlerini düşünün..

Seçim sonucundaki “istikrarsızlık korkuları”nı düşünün.

Koalisyon tehlikesinin(!), ülkemize yaşatacağı felaket(!) söylemlerini, siyasetini düşünün..

Bombalamaları, terörün tırman(dırıl)masını, adeta toplumsal katliam korkularının canlı bombalarla pekiştirilmesini düşünün..

Bu korku siyaseti ile “istikrar” için yapılan 1 Kasım seçimlerini ve seçim sonuçlarıyla istikrarsızlık korkularının giderildiğini(!) düşünün..

Ama korkuların söylem ve eylemlerle devam etti(rildi)ğini de unutmayın!

Sonrasında gelen 15 Temmuz’un, neden, nasıl, kimler tarafından, hangi korkuları gidermek veya pekiştirmek için planlandığını, eyleme dönüştürüldüğünü de düşünün..

Bakınız dış politikada geldiğimiz yere! Suriye’de verdiğimiz(!) mücadeleye! AB ile gelinen politik tercih değişimine ve söylemine. Kıbrıs konusundaki ilgisizliğimize(!). Elimizden alınan, elimizle verilen adalarımıza(!).

Tarihimizde de hep yalnız bırakıldığımıza, arkadan vurulduğumuza, yalnız başımıza kaldığımıza mı yanmaya devam edelim? Yoksa aynı şeyleri tekrar tekrar yaşadığımıza ve yaşatıldığımıza mı?

Evet. Umutsuzluk tohumları saçılıyor..

Türkiye giderek yalnızlaş(tırıl)ıyor…

CEVAP VER