Nerde o eski solcular?

    0
    Erol Göka
    Yeni Şafak

    Evvel zaman solcularını görünüşte de olsa halktan yana; sözlerini nispeten makul kılan şey, ezilenlerden tarafında olduklarını söylemeleri, emperyalizme karşı mazlum milletlerin mücadelesinden yana saf tutmalarıydı. Berlin Duvarı ve Sosyalist Blok ile birlikte onların devleti “egemen sınıfların baskı aygıtı” olarak gören tezleri de yıkıldı. Tamam başlı başına amaç haline getirmenin, kutsallaştırmanın alemi yoktu ama devletin büsbütün egemenlere ait olduğu kabul edilebilir değildi. Sermayenin uluslararasılaşması, kapitalizmin tüm dünyayı kapsaması sürecinin tamamlanması, devletler sistemi ile finans kapitalin saf egemenlik arzusu arasındaki gerilimi iyice görünür kıldı. Kıran kırana kavga, aslında bu ikisi arasındaydı. Karl Marx, sadece Nietzsche’ye değil Hegel’e de kaybetmişti. Devletin egemen sınıfın temsilcisi değil kolektif aklın tezahürü olduğu fikri, daha gerçeğe yakındı. Evvel zaman solcularının kimisi kaybettiklerini anlayıp bilerek ve isteyerek kimisi de olanı biteni asla anlamaksızın tamamen eski tepki verme refleksleriyle devlete karşı en zenginlerin safına yerleştiler…

    Arada bir siyaset felsefesiyle ilgili yazılar kaleme alıyorum. Genellikle devletin neliği ve niteliği, Müslüman bir toplumda güçlü bir demokrasi kurma imkân ve ihtimalleri hakkında konuşmaya çalışıyorum. Marksist Sol’un nedense hiç yaşanmamış gibi davrandığı büyük travmasından bahsettiğim de oluyor. Yukarıda sözünü ettiğim dünyanın yaşadığı temel çelişkiyi ise sadece bir yazımda (http://www.yenisafak.com/yazar…) gündeme getirdim. Dünyada yaşanan olayların dinamiklerini, reel-siyaset sahnesinin arka fonunu düşünürken devletler sistemi ile finans kapitalin dünya egemenliği arasındaki ölümcül kavgayı da hesaba katmak gerektiğini belirttim. Kendi adıma epey zamandan beri öyle yapmaya çalışıyorum.

    Bugünlerde dikkatim, teknomedyatik dünyada tüm diğer şeylerin yanı sıra ailenin yaşadığı değişimlerde. Batı’dan başlayan yeni dalganın “aile” kavramının içeriğini de dönüştürmeye başladığı, bir süre sonra “aile” dediğimizde çok farklı şeyler anlayacağımız üzerinde daha çok durmak istiyorum. Süreci tarif etmek, olanları anlatmaya çalışmak nispeten kolay ve zaten bunu Zygmunt Bauman gibi beşerî bilimciler sayesinde gayet net görüyoruz. Ama nedenlerini ortaya çıkarmak hayli zor… Sanki mesele, dönüp dolaşıp sonunda sözünü ettiğim temel çelişkiye dayanıyor. Bugün aile anlayışları arasında süren gerilimin, alttan alta bu temel çelişkiden kaynaklanan dip dalgalarının kıyıya vurması olduğunu, bunu anlatmadan diğer her şeyin boşa kürek çekmek olacağını seziyorum. Ama çağdaş (!) tabularla öylesine kuşatılmış durumdayız ki, kırıp dökmeden, paranoya çitlerini atlamadan ikna edici biçimde gerçekleri dile getirebilmek neredeyse imkânsız. Ne yapsam nasıl etsem derken, imdadıma stratejist ve sosyal medya uzmanı Abdullah Çiftçi yetişti.

    Yazının devamı için