Atmosfer

1

Var oluşun yok oluşunun izine takılır 

Ararsın yıllarca tanelerini 

Bulurum dersin kaybolur 

Buldum dersin uçar gider 

Seni okyanuslara atmıştım ay ışığında 

Seni Amazonlara, Moskova’ya, buzullara bırakmıştım 

Hep balık olmak ısıtıyor seni taşıyan bedenin 

dalmak istiyorsun hep maviliklere 

Hayalin hep seninle; Tutunmak ve tutunabilmektir umudun 

Bakınca sana bir iz oluyorsun 

Bakmayınca da hep özlemsin; 

Beni hissedebiliyor musun onu bilemiyorum 

Çünkü aldığım nefesin anahtarısın 

Kaybolur ya, insan bazen kör karanlıkta 

İşte sen o benim aydınlığımsın 

İster kızma bana istersen de çok uzaklara at beni 

Bir çöl ortasında susuz kaldım aradığım kuyumsun 

Alıp seni götürmek istiyorum uzağın ötesine 

Ama çözemiyorum DA VİNCİ şifrelerini 

Ne kadar güçlü olabilir ki insan 

Keşke küçükken seyrettiğimiz Süpermen olsaydım 

Keşke her baktığımızda bir daha bakmak istediğimiz yeşil yol olsaydım 

Kim bilir o zaman belki sana ulaşırdım 

Hani insanın yaşayabilmesi için bedeninde taşıdığı bir kalp var ya 

Yarısını uzatsam alır mısın ve uzunca bir sonsuzluğa atar mısın 

Sen bir atmosfersin bir kırlangıcın yuvası 

Sen bir fırtınasın oksijensiz kalan kömür ocaklarına 

Sen çok yüksek bir dağsın yuvasın kartallara atlara 

Ve sen bir ırmaksın akarsın çatlamış kuru topraklara 

Ve sen kocaman bir dünyasın 

Bana ve sana ve sen banasın bu dünyada

1 YORUM

YORUM YAZ

Please enter your comment!
Please enter your name here