Erdoğan gibi dik durabilmek!

    0

    Erdoğan’ın silüetini gördüğünde dahi septik şok geçiren tiksindirici tiplere rağmen, ortada inkâr edilemez bir gerçek var.

    Sevmedikleri o adam bu ülkenin çehresini kahramanca bir duruşla değiştirdi, değiştirmeye devam ediyor. 

    Çok değil, bundan 10-15 yıl önce birileri karşımıza geçse ve “Amerika’ya, İngiltere’ye Almanya’ya ve dahi diğer dünya devletlerine meydan okuyacağımız günler yaklaşıyor” dese, “Bu adam balataları sıyırmış” muamelesi yapardık.

    Erdoğan’ın bu süreçte neler yaşadığını gerçekten idrak edebiliyor muyuz? Vatanını canından aziz bilip dünyanın barbar ülkelerine meydan okumanın muazzam ağırlığı nasıldır, hissedebiliyor muyuz?

    Darbe girişimleri atlatmak, suikast girişimlerine maruz kalmak, ölümün çığlığını her an kulaklarında hissederken bir an bile olsun korkmamak, geri adım atmamak ve daima ileri yürümek nasıl bir duygudur anlayabiliyor muyuz?

    Bir yanda PKK, diğer yanda FETÖ, beri yanda DEAŞ, DHKP-C ve envaiçeşit terör örgütleriyle boğuşmak. İçimizde olup yanımızda olmayan ülkenin muhalif kanadıyla cebelleşmek. 

    Ülkenin bir çakıl taşını kaybetmemek için, sınırlarının hemen dibinde bir terör devleti kurdurmamak için âdeta serden vazgeçmek. Karanlığı hiç aşamamış korkunç zorbalara karşı bir elif gibi ayakta durabilmek.

    Ve aynı zamanda ülkenin ekonomisini ayakta tutabilmek için bir odadan diğer odaya geçer gibi ülkeden ülkeye, diyardan diyara koşturup durmak…

    Reklam

    Kolay mı sanırsınız bunları?

    Bütün bunları canı pahasına yapan adamın bizden, yani parti teşkilatlarından, dava arkadaşlarından ve tabii ki milletinden istediği tek ama tek bir şey oldu bugüne kadar:

    “Dik durun. Bölünmeyin. Gereksiz kavgalara, anlamsız tartışmalara girmeyin. Ayağıma inatçı bir çalı gibi dolanacak meseleler üretmeyin. Ben bunlarla boğuşurken siz arkamı boş bırakmayın, gerisini bana bırakın!” 

    Evet, sadece bunu istedi bizden…

    Ve ne yazık ki biz bunu dahi başaramıyoruz.

    Erdoğan’ın yüzünü cepheye, sırtını Türkiye’ye dönmesini fırsat bilenlerin yaptığı aptalca, ahmakça olaylarla ilgileniyoruz. Dünya devletleri bu ülkeyi bir lokmada yemeye çalışırken, biz de oturmuş birbirimizi yiyoruz.

    Oturduğumuz masalarda, “O, onu demiş, bu şunu demiş. Falanca kişi kendi adamını falanca yere yerleştirmiş, filanca kişi şunu yapmış hatta bunu da yapmış” diye dedikodu yapmaktan öteye gidemiyoruz. 

    Kör olduk âdeta, kör!

    Reklam

    Gözümüzün önünde yaşanan ihanet oyunlarını görüyor ama sadece izlemekle yetiniyoruz. 

    Birkaç örnek vermek gerekirse…

    Adamlar, Türkiye’nin mahrem sırlarını Can Dündar isimli hain üzerinden dünyaya servis eden Enis Berberoğlu için kafile hâlinde Ankara’dan İstanbul’a yürüdüler. Bir an yalnız bırakmadılar, bir an “Hata yapmış” demediler.

    Allem ettiler, kallem ettiler, milletvekili yaparak hapisten çıkardılar.

    Adamlar, “Türkiye sarin gazı üretiyor” diyen bir iftiracıyı, “Yarın savaş olsa ben Türkiye’ye karşı İran’ın saflarında yer alırım” diyen bir alçağı aylarca, hiç bıkmadan, hiç usanmadan savundular.

    “Size adamımızı yedirmeyiz” dediler âdeta…

    “Türkiye Kürtleri katlediyor” diyen Sezgin Tanrıkulu’na, “YPG ve PYD terör örgütü değildir” diyen onlarca CHP’liye nasıl sahip çıktıklarını izliyorsunuz. Bugün görevden alınan HDP’li belediye başkanlarını nasıl savunuyor, Selahattin Demirtaş isimli katili nasıl seviyorlar görüyorsunuz. İçeride yatan FETÖ’cüleri nasıl desteklediklerini seyrediyorsunuz. 

    Birkaç tanesini yine savuna savuna hapisten çıkardılar önceki gün. Göreceksiniz, diğerlerini de peyderpey çıkaracaklar önümüzdeki dönemlerde…

    Yazının devamı için