Adalet; haklı ile haksızın ayırt edilmesi, hakkın gözetilmesi ve yerine getirilmesidir. Adalet; eşitlik değil, adil olmaktır. İnsaflı ve doğru davranmaktır. Zulmetmekten uzak ve her şeye tam olarak hakkını vermektir. Kararlı ve ölçülü olmaktır. Dengeyi sağlamaktır. Yani adalet, Hakk’a uygunluktur.
Adalet, haktan ayrılmamaktır.
Tüm kutsal kitaplarda, tüm ideolojilerde, tüm düşüncelerde adalet vardır ve insanı adil davranmaya teşvik edilmiştir.
Adalet; ifrat ve tefriti ortadan kaldırmaktır.
Her şey zıddıyla bilinir kaidesince; adalet yoksa zulüm vardır.
Adalet duygusuna sahip çıkmak, toplumdaki farklılıklarla bir arada yaşamanın tartışılmaz gerçektir. Adalet duygusunu insanlara ne kadar erken verilirse o kadar faydalı ve köklü olur.
Adalet, zulüm etmemektir.
Adalet; paylaşmak, cömertlik, doğruluk, hoşgörü, hak ve dürüstlük gibi diğer kavramlarla aynı evin çocuklarıdır.
Unutulmamalıdır ki çocuklar, duyduklarından ziyade şahit olduklarına inanırlar.
Mevlâna, “Adalet nedir? Adalet, meyve ağaçlarını sulamaktır. Zulüm nedir? Dikenleri sulamaktır. Adaleti bilmeyen kişi, kurt yavrusunu emziren keçiye benzer ki besleyip büyüttüğü zalim, gün gelir onu da paramparça eder.”
Adalet, an’dır, asla geciktirilmemelidir. Zira geciken adalet, adalet olmaz, zulüm olur.
Adalet, ahlaki bir kavramdır. Ahlaksızlar, adaletsizlerdir.
Adalet başka, hukuk bambaşka bir şeydir. İkisi çoğunlukla örtüşmez. Hukuk, adaletten beslendiği sürece yaşar. Hakkaniyet varsa adalet vardır.
Evet, adalet terazisinin iki kefesi var. Biri denkleştirici, diğeri dağıtıcıdır. Alışverişte adaletin denkleştirici kefesine başvurulur.
Adalet tüm güzelliklerin, tüm anlamlıların ve tüm faziletlilerin ana kaynağıdır. Adalet gözetilirken şuur ve bilinç açık olmalı. Adalet dağıtıcıların asla duygusal davranmamalıdır. Merhamet duygusuna yenilip adaletsizliğe kapı aralanmamalıdır.
Adalet nefesten daha önemlidir. Canlı cansız, şuurlu şuursuz, her ortamda ve her yerde gereklidir. Savaşta, barışta, paylaşmada, konuşmada, davranışta her zeminde ve koşulda olmazsa olmazdır adalet.
Kâinatta eşitlik yoktur; adalet vardır.
Dünya düzeni ve huzuru için; devletin, toplumun ve ailenin huzur ve bekası için adalet, en gerekli unsurdur. Mutlaka vicdanlarda tesis edilmelidir.
Adalet; hak edene hakkını vermek, haksızlık yapanı da terbiye etmektir.
Kaplumbağanın taşıyabildiği taş, filin kaldırabildiği kayaya nispeten küçük olsa da adalet terazisinde eşittir. Herkesin derdi kendi omzuna yüktür.
İnsana en çok adalet; adalet de en çok yöneticilere yakışır. Adalet güven ve tutarlılıktır.
İnsan dediğin; vicdan, merhamet, sevgi ve adalet duygusuna sahip olmalı ve bu duyguları hayatının her safhasında yer vermelidir.
Hakikat tarihi diyor ki: Lut kavminin helaki sadece bedeni sapkınlıkları değildir. Zira suçluya tecavüz etmek diye bir kanunları ve memurları vardı. O fiili yapanlar da sadece 30-40 kişilik bu memurlardı.
Yani adaleti sapkınlıkla sağlamaları ve toplumun bunu normal görmesiydi. İşkenceyi adalet sayarsan, Lut kavminin fertlerinden farkın kalmaz…
