Sesimizi duyan yok mu?

Kadınların insanlık tarihinden beri eril zihniyetle sorunları oldu, hep olacak. Ancak durum bu tarihte olduğu kadar hiçbir tarihte vahim hâle gelmemişti. Her sabah bir kadının babası, ağabeyi, eşi, kardeşi ya da sevgilisi tarafından ruhsal, fiziksel tacize uğradığı ardından da öldürüldüğü haberleri ile sarsılıyoruz.

İslam hem kadını hem de erkeği eşit statüde kabul edip kadınlara birçok alanda hak ve özgürlük kazandırmıştır. Hem ailede hem de toplumsal alanda statüsü yükseltilen kadın birçok alanda söz sahibi olmuştur. Sonradan ataerkil anlayış ve sosyal, kültürel, siyasi şartların tesiri yeniden kadınların konumunda gerilemeye neden olmuştur.

Osmanlı’da da hakeza aynı şekilde devlet yönetiminde dahi söz sahibi olan birçok Valide Sultan vardır.

Ardından Cumhuriyet’in ilânı sonrası ulu önderimiz Atatürk ilk kez bir devrim niteliğinde yenilik gerçekleştirdi ve Türk kadınına siyasi hayatta seçme ve seçilme hakkını elde etmesini sağladı. 

Atatürk, ileri görüşlü ve aydın fikirli bir devlet adamı olduğu için kadını yok sayan, yadsıyan erkeklerin olduğu bir ülkede Türk kadınına böyle bir imtiyaz tanıyarak ona ne kadar değer verdiğini de birinci elden tüm dünyaya ilan etmiş oluyordu. Böylelikle kadınlar özgürlük çerçevesini genişletmeye başladı. Ancak bu yeterli miydi? Elbette değildi.

Dünya ve Türkiye bilim, sanat, siyaset, teknoloji, eğitim, bilişim ve diğer alanlarda ışık hızı ile ilerlemeye devam etse de yüzyıllardır DNA’lara kazınmış olan eril bakış açısının kadın üstünde kurmuş olduğu tahakkümün tahtı sarsılmış olsa da değişmedi.

Çocukluktan itibaren annesi babası tarafından ‘’ağam, paşam’’ diye sırtı sıvazlanarak yetiştirilen her erkek büyüdüğünde her beğendiği kadından şehvet duyguları kabardığı anda arzuladığı her duygu, düşünce ve eyleme anında karşılık alabileceğini zannedebiliyor.

Erkek olduğu için her hatası geçiştirilen, her yanlışı pışpışlanarak büyütülen ‘’evimizin prensi’’ gün geliyor mürekkep yalasın, yalamasın kadınları kolay lokma sanan bir playboya dönüşebiliyor. Playboyumuzun bir de psikolojik sorunları varsa, psikopatsa, dürtü kontrol bozukluğu varsa, ne bileyim orası benim alanım değil; cinnete meyilli bir manyaksa istediği olmuyor diye bizi ortadan ikiye yarıp bir çöp konteynırına atıp kurtulabileceğini zannedebiliyor.

Bu ülkede kadın, birkaç yıldır birçok erkek için yakın çevresindeki erkek kimse ondan, kafasını biraz yukarı kaldırsa anında bir balyozla haddi bildirilen bir cadıya dönüşüverdi. Erkekler bilinçaltlarında geliştirdikleri ‘’kral benim’’ imajının bir yansıması olarak kadınları canı çekince bir köle misali çağırıp almak, sıkılınca sanki canımız acımayacakmış gibi bir tarafa fırlatıp atmak istiyor.

Kadını hep kendinizin bir yansıması ya da gölgesi gibi görmek istiyorsunuz. Ama biz hayal değil gerçeğiz ve kanımız, canımız var. İliklerimize kadar acı çekiyoruz. Ve bu ülkede en sevdiğimiz dediğimiz kişiler tarafından birer birer vahşice katlediliyoruz.

Tüm siyasi partileri görevlerini yerine getirmeye çağırıyorum.  Bu ülkenin Cumhurbaşkanlığı Danışma Kurulları yok mu? Akil insanlar neredeler? O meclise bizi öldürmek için değil yaşatmak için girdiniz.  Bunca zulme bu kadar sessiz kalarak kötü ruhlu insanlara adeta ‘’Siz işinize devam edin.’’ der gibisiniz. 

Özellikle AK Parti Hükümeti bugüne kadar aldığı oylara en büyük katkıyı kadın kollarının perde arkasındaki azimli çalışmalarına borçlu iken kadın cinayetlerine bu kadar duyarsız kalmaları inanılır gibi değil. Kadına yönelik şiddete dur diyecek bir sözleşme olan İstanbul Sözleşmesi’nin bile bir türlü meclisten geçirilemeyişi ve tüm milletvekillerinin mutabakat halinde olamayışı insanı hayretler içerisinde bırakıyor.

Oysa iki hafta önce Cumhurbaşkanı’nın kızı Esra Albayrak’a sosyal medyadan hakaret eden bir zanlı birkaç saat içinde tutuklanıp cezaevine konulmuştu. Ondan önce HDP Eş Genel Başkanı Selahattin Demirtaş’ın eşi Başak Demirtaş’a sosyal medyadan ağza alınmayacak şeyler söyleyen biri aynı şekilde cezasını buldu.

Demek ki istenilince çok kısa bir sürede işler neticelenebiliyor. Bizi insan yerine koymanız için bir yerlerde dayımızın mı olması gerekli?

Ayrıca şöhretli isimlerin hayatlarındaki kadınlara yaptıkları şiddetin de medya tarafından sabah akşam böyle ballandıra ballandıra yayımlanmasının da halka kötü örnek olduğu kanaatindeyim. Adam zaten psikopat kendi kendine diyor ki ‘’Bak Ozan Güven bile sevgilisini dövüyor. Ben niye dövmeyeyim?’’, sinirlenince çakıyor bir tane. Naçizane fikrim bu tarz olaylarda yayın yasağı gelmeli.

Artık tek bir kişiyi dahi kaybetmek istemiyoruz. Yıllardır süren bu vahşete bir dur demenin vakti geldi de geçiyor. Soruyorum size, daha kaç Pınar, Münevver, Özgecan, Emine, Şule bir cani tarafından yaşamdan koparılacak?

Ümitsizce bir kez daha soruyorum:

Sesimizi duyan yok mu?